Szkoła powszechna w Łomiankach

Dom Justmana przy Warszawskiej

Dom Kąkolewskiego  (w głębi – róg Wiślanej i Warszawskie, obecnie bank Pekao S.A.)

1827 – Na podstawie carskiego ukazu, z Dóbr Łomiankowskich wydzielono działkę z przeznaczeniem pod budowę czteroklasowej Szkoły Elementarnej. Działka ta znajdowała się w miejscu dzisiejszej szkoły lecz była znacznie mniejsza od obecnej.

1908 – Szkołę niszczy pożar, na skutek zaprószenia ognia przez pijanego nauczyciela – Rosjanina, który tam mieszkał.

1827 – Na podstawie carskiego ukazu, z Dóbr Łomiankowskich wydzielono działkę z przeznaczeniem pod budowę czteroklasowej Szkoły Elementarnej. Działka ta znajdowała się w miejscu dzisiejszej szkoły lecz była znacznie mniejsza od obecnej.

1908 – Szkołę niszczy pożar, na skutek zaprószenia ognia przez pijanego nauczyciela – Rosjanina, który tam mieszkał.

1908 – 1918 – Dwukrotne próby odbudowy szkoły z pomocą władz zaborczych. Niestety materiały przeznaczone na budowę szkoły rozkradziono lub przeznaczono na inne cele.

1918 – Szkoła mieści się w wynajętych pomieszczeniach:

– 1-sza klasa w ówczesnym budynki Parafii Ewangelickiej przy dzisiejszej ul Szpitalnej

– 3 klasy w budynku p. Kąkolewskich róg ul. Warszawskiej i Wiślanej

– kancelaria i mieszkania dwóch rodzin nauczycielskich, w budynku ówczesnej remizy

Ochotniczej Straży Pożarnej obok domu p. Bogdańskich

1928 – Przybywa z Jabłonny do Łomianek, po wygraniu konkursu na kierownika szkoły,

absolwent Wydziału Filologii Humanistycznej UW – Teofil Jeziorski, który powołuje Komitet Budowy Szkoły w Łomiankach. Po zgromadzeniu odpowiednich środków, zostaje zakupiony wzorcowy projekt szkoły, zatwierdzonego przez Powiatowy Komitet Budowy Szkół, autorstwa inż. arch. Bohdana Lewandowskiego.

1932 – We wrześniu odbyło się uroczyste poświęcenie fundamentu szkoły przez tutejszego proboszcza ks. Apoloniusza Kosińskiego.

1933 – 21-go sierpnia oddano do użytku budynek szkoły wybudowany kosztem 60 tyś. zł. Była to budowla drewniano-heraklitowa o nowoczesnej bryle, mieszcząca przestronne i widne sale lekcyjne oraz mieszkanie dla dyrektora. Za wzorową organizację szkoły, dobre wyniki w nauczaniu i wychowaniu młodzieży T. Jeziorski otrzymuje w 1938 r. Srebrny Krzyż Zasługi.

1939 – Szkoła zamieniona zostaje na trzy miesiące w wojskowy szpital polowy dla polskich żołnierzy rannych w bitwie nad Bzurą i pod Łomiankami. Na samym początku leżało tu 600 rannych w tym ok. 100 oficerów. Pomimo oznakowania szpitala flagą Czerwonego Krzyża (niemieccy lotnicy usiłowali ją zestrzelić), zrzucono w pobliżu bombę, która zabiła kilku rannych. Przy szkole w 5 zbiorowych mogiłach pogrzebano 105 polskich żołnierzy. W grudniu zwłoki ekshumowano na cmentarz w Kiełpinie.

1940 – Od 1-go stycznia szkoła gotowa do wznowienia lekcji, jednak na skutek zarządzenia władz niemieckich lekcje zostały zawieszone z powodu groźby epidemii. Lekcje wznowiono dopiero w marcu 1940r.

1941 – Od marca do listopada szkołę zajmuje oddział Arbeitsdienst-u. W tym czasie lekcje odbywały się w pożydowskim domu p. Justmana przy ul. Warszawskiej (stał na terenie parkingu przed marketem przy os. Baczyńskiego) oraz w pożydowskim, nieistniejącym już domu p. Lewina (dziś teren banku PKO BP) przy ul. Fabrycznej.

1942-1943 – szkoła zajmowana była od listopada do października na magazyn kontyngentów zboża, ściąganych przez Niemców od polskich rolników.

1944- W lipcu szkoła została zajęta przez niemiecką kolumnę transportową, dowożącą zaopatrzenie na front wschodni. We wrześniu kolumna ta opuściła szkołę a miejsce jej zajął do końca października Niemiecki warsztat naprawy artylerii. W październiku szkołę zajęło dowództwo artylerii odcinka frontu od Dziekanowa do Burakowa.

1945 – 15-go stycznia dowództwo artylerii opuściło szkołę, podpalając przylegający do szkoły bunkier. Od bunkra zapaliła się szkoła. 18-go stycznia zajęty został dla potrzeb szkoły budynek ówczesnej Parafii Ewangelickiej. 17.03.1945 r. w budynku tym wznowiono zajęcia lekcyjne lecz w kwietniu przerwano je z powodu braku nauczycieli. Szkoła ruszyła ponownie w maju 1945 r.

1945-1947 – Z powodu ciasnoty pomieszczeń uruchomiono nowe klasy w pożydowskim budynku p. Rechtmana przy ul. Warszawskiej (obok obecnego Urzędu Miasta) oraz w Burakowie. W tym stanie szkoła funkcjonowała do 1955 r. Trwały starania o rozpoczęcie odbudowy szkoły na miejscu po spalonej w1945 r. Dzięki życzliwości właścicieli sąsiednich działek p. Jana Makólskiego i p. Flaka działka szkolna została znacznie powiększona

1956 – 11-go kwietnia podpalono złośliwie budynek Parafii Ewangelickiej, który spłonął niemal doszczętnie. Przyspieszyło to prace przy odbudowie szkoły przy ul. Warszawskiej. Na ten okres znów kilka izb lekcyjnych umieszczono w domu p. Kąkolewskich u zbiegu ul. Warszawskiej i Wiślanej.

1959 – Oddano do użytku odbudowaną szkołę przy ul. Warszawskiej

1967 – Szkoła otrzymuje imię „gen. Karola Świerczewskiego – WALTERA”

1985 – Rozpoczęto rozbudowę szkoły.

1990 – Zakończono pierwszy etap rozbudowy nadając jednocześnie szkole imię „Marii Kownackiej”

1993 – Zakończono drugi etap rozbudowy szkoły oddaniem nowej hali sportowej.

1994 – W Szkole Podstawowej nr. 1 otwarto Izbę Pamięci poświęconą Bohaterom Kampinosu i Bohaterom Ziemi Łomiankowskiej

2012 – Sztandar Szkoły odznaczony został medalem „ZA ZASŁUGI DLA ZWIĄZKU KOMBATANTÓW”

opracował Kazimierz Medyński